Copy
View this email in your browser

VeertigVragen #14. Moet geloven spannend zijn?

Hallo, <<Naam>>. Tijdens de Vastentijd behandel ik elke dag een vraag van een lezer. Vandaag de volgende inzending. 
 

"Zou geloven spannend en uitdagend moeten zijn?"

Beste "Extreme Faith Challenge Experience", 

spannend hoeft zeker niet. 
Je hebt mensen die hun geloof prachtig kunnen integreren in hun dagelijks leven, in wie ze zijn, in hun sociale omgeving. Zij worden geboren in een dorp en gedoopt in een kerk. In zo'n kerk trouwen ze later, ze laten er hun eigen kinderen dopen en worden er oud. De kerk helpt hun om mensen in de buurt te leren kennen. Liefde te geven en te ontvangen aan mensen in en rondom die kerk. Dat hoeft geen spannend leven te zijn, het geloof kan puur een verrijking zijn van het leven dat je anders ook zou hebben geleid. Misschien een onmisbare verrijking, als je het achteraf beschouwt. Dat zou kunnen. Maar ik ken die christenen wel: ze hebben altijd geloofd, vinden dat er gewoon bij horen en zijn kalmweg gelukkig. 
 

Veel mensen lukt dat niet, tegenwoordig.


We zijn heel veel prikkels gewend. Mijn mobiele telefoon kan me vrij hoogwaardig vermaak bieden op elk moment van de dag. Daar horen woorden als 'challenge' bij - zoek je fysieke of psychologische grenzen op, kijk wat de wereld jou nog aan ervaringen te bieden heeft. Daar hoort 'experience' bij - alles moet een happening, een event, een belevenis, een festival zijn. Vraag maar aan marketinggoeroes. Dingen moeten een Hollywood-laagje krijgen, of ze hebben geen bestaansrecht.

De kerk heeft daar last van. Orgelkerken die alles al decennia doen zoals ze het doen, worden ineens door bezorgde ouders op stelten gezet. 'Onze kinderen vinden er niks aan hier, en dat vinden wij niet zo gek ook. Doe er eens wat aan!'. Dan wordt geloven leuker gemaakt door een drumstel, een beamer, filmpjes, wat meer zintuiglijk geloof. Soms is dat tof, vaak is het onnatuurlijk en hobbel je gewoon achter YouTube aan, maar dan is YouTube beter, authentieker en vermakelijker. Helaas. 

Andere kerken gaan voluit de concurrentie aan met de moderne media. Ik denk aan Hillsong, bijvoorbeeld. Daar maakte ik een dienst mee in een discogebouw. Strakke band, mooie mensen, goeie show, vermakelijke preek, geen saai moment. Goed gelukt, dus, qua vorm, misschien wel spannend en uitdagend. Ik werd er doodmoe van - - en weet bovendien zeker dat het de lokale kerken nooit gaat lukken om dit voor elkaar te krijgen. Het blijft iets voor een paar kerken per provincie op z'n hoogst, gelikte showdiensten.

 

Spannend hoeft voor mij dus niet. Misschien is saai soms wel goed. Ouderwets is sowieso vaak: beproefd. Rustpunten zijn ook meer dan welkom in onze 24/7 economie (dat betoog ik ook in hoofdstuk 2 en 4 van mijn boek). 
 

Uitdagend hoort er echter wel bij.


Je leeft per slot van rekening achter een rabbi aan die behoorlijk uitdagend was. Jezus' ethiek was extreem en radicaal ('Als je twee jassen hebt, geef een van die twee dan weg'). Jezus was uitdagend zowel voor de vissers als voor de belastingambtenaar als voor de religieuze en politieke elite als voor de promiscue vrouwen. Allemaal kregen ze een uitzicht op een leven dat verder reikte dan alles wat zij kenden. Ja, dat is uitdagend.

De profeten waren uitdagend. Ze hadden weinig vrienden, durfden in te gaan tegen alle heersende mores, durfden godsbeelden omver te hakken, durfden koningen tegen te spreken. Alles in naam van een nieuwe hemel en nieuwe aarde. 
David durfde een reus te trotseren. Mozes durfde een tot slaaf gemaakt volk uit het machtigste land ter wereld te leiden. Debora durfde een leger vol strijdwagens tegemoet te treden. Allemaal in naam van hun geloof in God. 
Paulus vond dat deze vrucht aan de christelijke boom moest groeien: liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing. Als je dat niet uitdagend vindt, ben je Christus zelve. 

In het geloof zit iets subversiefs. Iets dat indruist tegen de natuurlijke gang van zaken (het recht van de sterkste, onbewust leven, egoïsme, hopeloosheid). Het is een protest, hoop tegen de klippen op, uitzicht voor de uitzichtlozen. 

In het geloof zit óók iets kalmerends. De Heer als je herder, de kerk als je thuis, de psalmen als troost.

Het is onze uitdaging om elke keer weer te onderscheiden wanneer het geloof je kalm moet maken en wanneer het geloof je onrustig moet maken, zoals good old Niebuhr schreef:

God, grant me the serenity to accept the things I cannot change,
courage to change the things I can,
and wisdom to know the difference.

Of zie ook deze geweldige Franciscaner zegenbede over onrust. En Roald Schaap, die er een lied van maakte en het verschil benoemde: 'In de kerk vond ik houvast, comfort en veiligheid. Daar zijn we als kerk goed in. Maar comfort werd voor mij zo belangrijk dat ik me begon af te sluiten voor ongemak.' 

Genoeg om over door te denken dus, naar aanleiding van deze vraag. Dank daarvoor en tot morgen!
Steun deze serie, bepaal zelf wat je betaalt
Betaal voor mijn thee terwijl ik dit schrijf (tikkie 1 euro)
Stel zelf een vraag
Copyright © 2019 Vreemd Geluid, All rights reserved.


Want to change how you receive these emails?
You can update your preferences or unsubscribe from this list.

Email Marketing Powered by Mailchimp