Copy
View this email in your browser

VeertigVragen #24. Komt-ie nog wel?

Goedemorgen <<Naam>>. Tijdens de Vastentijd behandel ik elke dag een vraag van een lezer. Vandaag gaat het over de Wederkomst. Het ultieme thema, letterlijk gesproken.

"Gaat ‘zie Ik maak alle dingen nieuw’ echt gebeuren? Komen er een nieuwe wereld en een nieuwe aarde waar gerechtigheid woont? Komt Jezus echt terug?"

Beste "Hoop het toch zo", 

ja, wist ik het maar.
De begraafplaatsen liggen vol met gelovigen die zeker wisten dat zij het nog gingen meemaken. Ik ken(de) sommigen van hen. Reeds in de Bijbel wordt toch steeds op de spoed voorgesorteerd: het kan zomaar ineens zo zijn, deze generatie nog!

'Als ik wist dat morgen de wereld zou vergaan, plantte ik vandaag nog een appelboom', zei Luther, die er kennelijk verrassend nuchter onder kon blijven.

Kijk, we hopen allemaal dat het goed komt. Dit is wat we willen: troost voor hen die hier geen troost konden vinden. Een weerzien met toch minstens één personage dat het tijdelijke voor het eeuwige heeft verruild (ik denk alleen al aan m'n hondje Skip dat daar sinds een paar jaar ligt te kluiven en op hemelse kikkers jaagt). Een nieuwe wereld, misschien niet met gouden straten maar in ieder geval met werkelijke vrede, veiligheid, gezondheid, of wat je ook maar kunt noemen waarvan je hier beneden niet genoeg ziet naar jouw smaak. 

Ik denk dat niet alle Bijbelteksten over de eeuwigheid ook daadwerkelijk gaan over een metafysische eeuwigheid. Dat zal ik uitleggen. 

Als Ezechiël een dal vol beenderen tot leven ziet komen, als Jesaja een wereld ziet waar kinderen veilig met slangen kunnen spelen, en noem de vele prachtige beelden van de Hebreeuwse profeten maar op, zien ze volgens mij een nabije toekomst voor zich. Ze schrijven allemaal voor, tijdens, over, vlak na de Babylonische ballingschap. Voor Israël was die periode hét einde van de wereld - voor de profeten juist het begin van een hoopvolle nieuwe wereld. Zo'n nieuwe kans kwam er ook daadwerkelijk voor hun volk, hun geloof, en daar heb je de vervulling van hun profetieën. Hun hoop werd waar. In hun spoor kunnen we nu leren dat ook wij moeten blijven hopen, dat ook uit onze doodse situaties nieuwe werelden kunnen ontstaan, want hun God is onze God.

In die zin gesproken is profetische hoop niet apocalyptisch, maar juist een geschiedenis van goed nieuws die zich in Gods naam telkens weer op nieuwe wijzen openbaart en herhaalt.
 

Het gaat dan niet over één toekomst in de hemel, maar over een terugkerende hoop voor deze aarde.


Op die manier lees ik vele Bijbelteksten over de voleinding: het stugge geloof dat het nooit ophoudt bij slecht nieuws. Dat het einde goed zal zijn, en als het niet goed is, is het dus nog niet het einde. Dat de dood niet het laatste woord krijgt, zoals iedere predikant met Pasen verkondigt. 

Ik zie het als mijn meest heilige plicht om daar elke keer weer op te hameren. Er is hoop, er is hoop. Dingen komen goed, dingen komen goed. Mensen kunnen opkrabbelen, elkaar onverwachts vinden, ongedachte moed vinden. Liefde kan zich meten met de dood. 

Zo zou ik nog even kunnen doorgaan,
en dat is eigenlijk ook mijn werk, maar ik kan me voorstellen dat je nog iets mist.

'Terugkerende hoop voor deze wereld, dat snap ik, maar is er dan nog een láátste hoop, een ultíeme hoop?' Het einde der einden, zeg maar.

Het eerlijke antwoord is dat ik het niet weet. Ik denk dat christenen al vanaf heel vroege tijd dachten: we horen op een dag figuurlijke bazuinen en dan wordt alles nieuw gemaakt. We hebben behoefte aan vertroosting, en misschien ook wel vergelding: God en Jezus die rechtspreken. Eindelijk! En dan iets heel nieuws maken, een aarde waar ik op een tijger rijd en met schildpadden praat. Waar oma weer huppelt.

Een paar jaar geleden zou ik hebben gezegd: dat gaat niet gebeuren. Het is allemaal beeldtaal. De dood is het einde voor jou als individu. Zodra we het klimaat definitief vernietigd hebben is de wereld klaar met ons, of wij met de wereld, afhankelijk van of we voor die tijd een andere planeet hebben gevonden. De gedachte alleen al aan een kitscherige 'Grote Opname' zoals in Left Behind... En dan is er nog de vraag waarom het in hemelsnaam al 2.000 jaar duurt. Dat is niet omdat we het in de tussentijd zo gezellig hebben hier.

Dat eenduidige 'nee' krijg je nu niet van me.
Ik weet het simpelweg niet. Er zijn dingen die ik niet kan geloven, maar die wel kunnen gebeuren. Ik ben mij bewust van het feit dat ik nog geen fractie ken, begrijp, overzie van hoe de wereld écht in elkaar zit. En dat laatste beamen onze exacte wetenschappers volgens mij met liefde. Wat kan er nog voor hoopvols gebeuren? Staan we ooit voor een letterlijke of figuurlijke jury met ons levensverhaal, is er een universele standaard waaraan we worden gehouden? Zijn er ongedachte transformaties mogelijk? Het klinkt allemaal spannend en mysterieus en zo laat ik het ook graag voor je.

Een 'jazeker!', daar had je niet zoveel aan gehad. Want wat weet ik nou helemaal? 
Een 'nee, helaas!', daar had je niet zoveel aan gehad. Want wat weet ik nou helemaal?

Ik sluit niets uit en speculeer ook niet graag. Wat ik doe in de periode voordat we het antwoord weten (of simpelweg zijn verdwenen), is de hoop levend proberen te houden voor de mensen van vlees en bloed hier op de aarde tussen alle zorgen en blijdschap, ruzies en relaties. 

En laat die Bijbelteksten over een nieuwe wereld nou perféct van pas komen om die hoop hier hoog te houden. God zegene de greep. En... maranatha.
Steun deze serie, bepaal zelf wat je betaalt
Betaal voor mijn thee terwijl ik dit schrijf (tikkie 1 euro)
Stel zelf een vraag
Copyright © 2019 Vreemd Geluid, All rights reserved.


Want to change how you receive these emails?
You can update your preferences or unsubscribe from this list.

Email Marketing Powered by Mailchimp