Copy
View this email in your browser

VeertigVragen #21. Is eenzaamheid soms goed?

Beste <<Naam>>. Tijdens de Vastentijd behandel ik elke dag een vraag van een lezer. Vandaag zijn we over de helft: dag 21 van de 40. Goed bezig!
Vandaag dan gelijk maar even een lastige.

 

"Geluk zit in onszelf en de kunst is om dat te laten bloeien naar een proces van blijvende innerlijke tevredenheid. Mijn vraag is: geldt dat ook voor eenzaamheid, een actueel onderwerp?"

Beste "Lone rider", 

als ik je vraag goed begrijp, suggereer je dat echt geluk in onszelf zit, uit onszelf moet komen. En dat eenzaamheid in dat kader helemaal niet erg is - of juist bevorderlijk voor dat geluk. Eens even denken.
 

Bij eenzaamheid

denk ik om te beginnen aan de eerste bladzijde van de Bijbel. Ik noemde het al eerder in deze mailserie: God spreekt over zichzelf in het meervoud. 'Laat ons mensen maken'. In den beginne was God al niet alleen, zoiets. Alsof ze per definitie bestaat in relationaliteit, om het maar even in een spuuglelijke zin te gieten.

Daarna gaat God een mens maken. Misschien om iets minder alleen te zijn. Vervolgens krijgt die mens een partner, 'want het is niet goed dat de mens alleen is'. 

 

Bij eenzaamheid

denk ik ook aan Bethesda. Daar ligt een man die al 38 jaar ziek is. Elke dag gaat het water in het badhuis bewegen, en het verhaal gaat dat het dan genezende krachten heeft. De man wil dolgraag in dat geneeskrachtige water terechtkomen en daarom zit hij daar dagelijks te wachten - tot iemand hem eindelijk het water in helpt. 

'Wilt u gezond worden?', vraagt Jezus aan hem. Ja, dat wil de man wel, maar, zegt hij: 'Heer, ik heb geen mens...' De man is niet alleen ziek, hij is ook eenzaam. Er is niemand die bereid is hem naar het magische water te tillen, waardoor hij zijn kans op genezing krijgt.
 

Dan denk ik toch

dat de Bijbel een boek is dat in eerste instantie tegen eenzaamheid preekt. Het gaat om solidariteit met een groep tot slaaf gemaakte mensen, het gaat om nabijheid bij eenzame zieken, het gaat om ontmoetingen tussen Jezus en mensen uit bevolkingsgroepen die nooit iemand ontmoeten. Outcasts. In zeker opzicht was Jezus' expeditie op aarde een veldtocht tegen eenzaamheid. 

'Mijn God, waarom heeft u mij verlaten?' is het dieptepunt van de Bijbel. Verlatenheid, geen mens hebben, geen God kunnen zien.
 

Het gevaar

van de enigszins modieuze varianten van 'zoek de eenzaamheid op' is dat ze decadent en egocentrisch kunnen worden. Als jij een fijn leven hebt, is het een excuus om je terug te trekken in je eigen gezin of huis. 'Jezelf ontdekken', met als onuitgesproken kostprijs dat je de ander niet meer ziet.

Vooral de niet-succesvolle ander. Kijk, in een wereld die individualiseert (kerken lopen leeg, verenigingen doen het niet lekker, in onze stedelijke huizen wordt soms een lijk gevonden dat er al maanden of jaren ligt) groeit een onvrijwillige eenzaamheid. Dat schijnt erger te worden. Vooral onder ouderen, vooral onder hen die niet zo lekker meekomen in de maatschappij. Door ziekte, een paar boten gemist, een paar foute beslissingen gemaakt, pech, et cetera.

Als wij allemaal zonder meer het geluk in onszelf zoeken, blijven zij mensloos langs het water liggen, hopend dat iemand hun eindelijk het verlossende zetje geeft. De aanraking biedt. 

Wat dat betreft denk ik dus dat het christendom en de Bijbel meer met verbondenheid hebben.

Dat gezegd hebbende: onder het plaatje nog een 'maar'. 
Ja, er waren de woestijnvaders, er zijn bepaalde soorten kluizenaars, kloostergangers, geestelijken die de eenzaamheid (zo u wilt: met God) wel degelijk opzochten. Jezus ging natuurlijk ook de woestijn in, net als Mozes en Elia voor een veertigdagentijd in z'n eentje. 

Want daar heb je een heikel punt: nu de sociale media zijn uitgevonden zijn we altijd, 24/7, bereikbaar. We staan constant in (oppervlakkige) verbinding met anderen. Wat ze vinden, wat ze zeggen, wat ze meemaken, wat voor grapjes ze maken, hoe hun kind er vanochtend uitziet. Dat kan voor onrust zorgen, voor spirituele armoede, en, zo las ik laatst: we voelen ons er ook nog eens eenzamer door. 

Zo kan het opzoeken van een goede vorm van eenzaamheid een goed antigif zijn tegen de onrust van het nooit alleen zijn. Dat is er eentje om nog eens langer over na te denken.

Hoe dan ook denk ik dat deze mensen stuk voor stuk de eenzaamheid hebben 'benut' door daarin te groeien in liefde voor de ander. Daarom lezen we nog boeken over hen - uiteindelijk is dat het grote doel.

Fijne dag en tot morgen!
Steun deze serie, bepaal zelf wat je betaalt
Betaal voor mijn thee terwijl ik dit schrijf (tikkie 1 euro)
Stel zelf een vraag
Copyright © 2019 Vreemd Geluid, All rights reserved.


Want to change how you receive these emails?
You can update your preferences or unsubscribe from this list.

Email Marketing Powered by Mailchimp