Copy
Nieuwsbrief 6, januari 2017

Welkom

Het zeil klappert, de regen klettert ertegenaan en iedereen binnen hoopt dat alles droog blijft. Ik loop met mijn teil afwaswater van de wasbak naar de plank met afwas die als aanrecht dient. Welkom op glampingsite Het Kompas, welkom bij onze nieuwsbrief.
In deze nieuwsbrief leest u over de verbouwing, de verhuizing, de plannen die er liggen en een stukje over het wel en wee van de familie van Cadsand.
Maar we beginnen met u een HEERlijk 2017 te wensen. Dus: namens Dinie, Emiel, Marianne, Corné en Daniëlle een HEERlijk 2017 gewenst!
 

De verbouwing

Het was flink aanpoten om de Dorpsstraat ver genoeg klaar te krijgen om er te gaan wonen. Er moest nog laminaat gelegd worden om te zorgen dat de bovenste twee verdiepingen van het huis ingericht konden worden. Het was een race tegen de klok, die we helaas niet haalden. Gelukkig kon de familie van Cadsand bij de moeder van Daniëlle terecht en zo sliepen daar ineens 7 personen in plaats van één. Het was wat krapjes, maar verliep allemaal prima. 
Overdag gingen de kinderen naar school, Corné naar zijn werk en Daniëlle aan de slag met het inrichten van het huis. En na anderhalve week kreeg moeder Cathrien weer rust en kon de familie van Cadsand voor het eerst in het paleis-in-wording gaan slapen. De kinderen waren de koning-te-rijk.
Eén van de dingen die langer duurden dan gepland, was de badkamer. Het was een hele klus om een tegelaar (die betaalbaar was) aan het werk te krijgen, maar uiteindelijk kwam in die "logeerweek" alles goed en werden we zelfs verrast: de kosten werden voor ons betaald. We hadden eerst behoorlijk wat extra strijd en modder gekregen, maar uiteindelijk maakt God altijd recht wat mensen krom hebben gemaakt.

Voor Corné was de tijd aangebroken om rust te nemen. Maaaaandenlang 6 dagen per week werken (bij AH en in het huis) en alle bijkomende stress eisten zijn tol. Ook de klussers moesten een stapje terug doen. En dat betekent dat er in de afgelopen maanden minder gedaan is. Wel is er bij een vriend van Co hard gewerkt aan ramen. We zijn bouwbedrijf Rentmeester Buise uit Ovezande erg dankbaar dat zij die gelegenheid gaven. Dit is ook de plek waar we de kozijnen gemaakt hebben en zo kon er flink in kosten bespaard worden.
Zoals het er nu naar uitziet, kunnen we vanaf zaterdag door ramen naar buiten kijken, hoeven we geen handdoeken meer in de vensterbanken te leggen én kunnen we een stofdoek gewoon weer even uitkloppen. Wat een luxe zal dat zijn. Jammer voor het energiebedrijf... 

Zodra de ramen boven geplaatst zijn, gaan we verder met schilderen van de kozijnen en ramen voor de voorgevel beneden. Het is de bedoeling z.s.m. verder te gaan om die geplaatst te krijgen. Ondertussen zullen we afwerklatten plaatsen op de bovenverdieping, want dat zijn zaken die zijn blijven liggen.

 
Familie van Cadsand

Op 15 september was het zover: de sleuteloverdracht. We sloten een periode af. Het huis waar we jarenlang lief en leed hadden gedeeld lieten we achter; de herinneringen namen we mee. Het was de plek waar we genoten van elkaar, de plek waar we onze kinderen hun eerste hapjes namen, hun eerste stapjes zetten en vanuit waar hun eerste kilometers gefietst werden. Het was het huis waarin we veel mensen mochten ontvangen voor korte en lange tijd. Het was het huis waar we onze eerste pleegzoon hadden en ook onze eerste pleegneef. Het was het huis waar Daniëlle's vader nog volop in geklust had en waar Luc opa met zijn eigen Bob-de-Bouwerset hielp. Het was de plek waarin we Young Women Aglow hielden en kleine groepen leiden. Het was de plek waar de kinderen zich ontwikkelden op alle terreinen van het leven. Het was de plek waar Corné en Daniëlle 16 jaar lief en leed deelden. En het was de plek waar we onze droom begonnen uit te werken: een plek voor kinderen en jongeren die (tijdelijk) een ander thuis nodig hebben.
We namen ieder op onze eigen manier afscheid, maar voordat dat kon moest er natuurlijk ingepakt, gesjouwd én schoongemaakt worden. We bedanken in het bijzonder Angela, die de laatste dag met emmer, poetsdoek en dweil aan de slag ging. Dankjewel!

En toen werd het huis waar we al zo lang mee bezig zijn thuis. En dat ging eigenlijk verbazingwekkend snel. Al leefden we in de eerste tijd met dozen overal ("Mama, waar is..., mama waar ligt...., mamaaaa") we reden nooit de verkeerde kant van het dorp op. De kinderen genoten enorm van hun nieuwe, mooie kamers én van het feit dat papa voortaan veel meer thuis was. Zij hebben heel wat papa-tijd moeten missen, omdat papa aan het klussen was. We zijn trots op hoe ze zich overal doorheen slaan.Want ook zij moeten met dezelfde teleurstellingen als wij omgaan en voelen bij tijd en wijle dezelfde boosheid als wij. Toch klagen ze zelden en dat bewonderen we zeer.

In het begin kluste Daniëlle nog verder en maakte wastafelkastdeurtjes en begon aan de plinten op zolder. Maar de geldboom in de tuin wilde niet echt groeien en dus had ze zich al voor de zomer aangemeld als invaller in het basisonderwijs. Voor de herfstvakantie viel ze op diverse scholen in en van de herfstvakantie tot de kerstvakantie werkte ze twee a drie dagen per week op de Linden in 's Gravenpolder. De kinderen in de klas waren heel blij, maar de kinderen thuis na een poosje een stuk minder. Bovendien ontdekte Daniëlle dat ook zij grenzen heeft die over gegaan kunnen worden. Klussen, kinderkoor, kidzzmiddagen, werken en echtgenoot en moeder zijn bleek te veel van het goede te zijn en dus trok haar lichaam aan de rem met o.a. een spannende nacht met drie keer flauwvallen (voor de ogen van Mart) tot gevolg. Maar ook het niet meer kunnen onthouden van dingen en dergelijke zaken meer. Het werd tijd om prioriteiten te stellen. Dat betekent dat in ieder geval in de maand januari niet ingevallen wordt en de prioriteit thuis ligt. Rust in de tent voor iedereen. Daarna kijken we verder. 
Het was vervelend, maar ook leerzaam en verhelderend. Het hielp ons om onze focus weer op de juiste dingen te stellen en ons vertrouwen niet op onze eigen kracht (en financiën), maar op de Heer die hemel en aarde gemaakt heeft. We gaan weer doen wat we eerder ook deden: leven van dag tot dag en vertrouwen dat de Vader manna voor elke dag geeft.

Ondertussen is Luc met intensieve therapie bezig. Juist nu het op de middelbare school zo goed gaat en hij op het Calvijn College alle hulp en begrip krijgt, is er een hoop oud zeer losgekomen. Luc werd boos en begreep ineens (wat wij al vaak gezegd hadden) dat het pesten van alle jaren door leerlingen én leerkrachten NIET aan hem lag; hij verdiende het niet ook al was hem dat diverse malen verteld. herbelevingen kwamen en dus werd het tijd voor hulp. Luc heeft dit zelf gevraagd en krijgt nu de kans om al die rotherinneringen te verwerken en een plek te geven. Dat gaat niet zonder slag of stoot, want het gaat er af en toe heftig aan toe. Dat is zwaar voor Luc, maar ook de rest van het gezin gaat het niet in de koude kleren zitten. Wat helpt is de wetenschap dat dit uiteindelijk resulteert in een Luc die helemaal zichzelf kan zijn en innerlijke rust heeft. Dat is veel waard.
Zijn knie herstelt langzaam van een kniebandblessure, maar deze week mag hij voor het eerst de mountainbike weer op en kan hij zich dus af en toe lekker uitleven op de fiets.

Corné pakt na een kluspauze het klussen weer op, maar nu met meer rust. Het was goed om een tijd afstand te nemen; in figuurlijke zin, dat wel! 

Anne is druk bezig om zich in haar hoofd voor te bereiden op de middelbare school. Dit is haar laatste jaar op de basisschool. Woensdag is ze een ochtend gaan proefdraaien op het Calvijn College in Goes. Ze ging samen met een klasgenoot, had een leuke tijd en heeft veel zin in het nieuwe schooljaar! Kleine meisjes worden groot...
Oh... en mocht u een goed adres zoeken voor heerlijke bonbons: Anne!

Mart brengt veel tijd op zijn fiets door. In Middelharnis wist hij pas nog in de sneeuw een mooie podiumplek te behalen en zo trots als een pauw nam hij zijn beker voor de derde plaats in ontvangst. We zijn blij dat hij trots kan zijn, want de lat lag vaak zó hoog bij hem dat je er alleen maar onderdoor kunt.
Hij heeft nog één wedstrijd te gaan voor de MTB wintercompetitie en bereid zich intussen voor op het wegseizoen. Mart laat wat dat betreft niets aan het toeval over en heeft een duidelijke focus.

Ondertussen genieten we van onverwachte bemoedigingen: mensen die laminaat voor ons halen en het dan ook nog betalen, een ontmoeting met een wethouder tijdens een ouderavond die ons aanmoedigt, een jongerenwerker die ons een flinke schouderklop geeft, een medewerker van een liefdadigheidsinstelling die flink met ons meedenkt en zo zijn er meer kleine dingen met grootse betekenissen. 

En... onze droom staat nog steeds als een paal boven water!
 Sponsors

Dit keer zetten we al sponsors onze "huisschilders" en ons "aanhangwagenbedrijf" in het zonnetje. Guusje en Cathrien komen zeer geregeld helpen met de schildersklussen die er zijn. We zijn blij en dankbaar dat we al zo vaak op hen hebben kunnen rekenen.

En wat zijn we blij met de aanhanger in onze achtertuin. We hebben er al heel wat ritjes (m.n. naar de stort) mee gemaakt. Ad en Mappy, bedankt! Voor jullie is een ander helpen "gewoon", maar jullie zijn buitengewoon dienstbaar in het koninkrijk van God. Bedankt voor wie jullie zijn!

Verder bedanken we Jurgen voor de aanleg van de verwarming. Sinds 13 december hebben we cv en hoeven we het kacheltje dat we mochten lenen niet meer van kamer naar kamer te sjouwen. Wat kan een mens genieten van iets wat je vaak zo heel vanzelfsprekend vind. We zijn ook blij met zijn werkgever, Gerrit de Jonge Techniek, via wie we alle materialen konden aanschaffen. 
Wat in het verschiet ligt

Op 27 januari a.s. staan we op een "wintermarkt" in de Wemel. Deze wordt georganiseerd door Jong Kapelle en wij zijn als deelnemer uitgenodigd. U ontvangt hiervoor nog een aparte uitnodiging van ons, maar houd 27 januari alvast een gaatje vrij in uw agenda na 15.30 uur.

Verder is het bestuur bezig met het plannen van één of twee tuinwerkdagen. We willen het laaaaaange pad aanpakken, het basketbalveld betegelen, een begin met de moestuin maken en de zitkuil afmaken. Genoeg te doen dus! Zodra de data bekend zijn, geven we deze door.
David kreeg op de dag dat wij de sleutel van de Pr. Beatrixweg inleverden de sleutel van zijn eigen huis. Hij is dolgelukkig met zijn huisje. In de eerste maanden sliep hij nog regelmatig bij ons en at hij geregeld mee. Inmiddels staat hij helemaal op eigen benen. We zijn dankbaar dat we David een plek konden bieden, die hem de rust gaf het oude achter hem te laten en een nieuw leven op te bouwen.
Tot slot

Wilt u helpen? Dat kan! 
Kom gezellig langs en pak een stukje schuurpapier of een kwast.
Help ons om fondsen te vinden die financieel kunnen helpen.
Bid voor ons.
Laat af en toe wat horen en kom eens langs.
Doe wat in uw hart komt!
Dorpsstraat 35
4424 CV Wemeldinge
 
Telefoon: 0113 621085
E-mail: info@hetkompas-wemeldinge.nl
www.hetkompas-wemeldinge.nl
Facebook: Het Kompas
 
Rekeningnummer: NL13INGB0006927526



Het Kompas/ Baruch as I am werkt vanuit Jesaja 61: 1
De Geest van God, de HEER, rust op mij,
want de HEER heeft mij gezalfd.
Om aan armen het goede nieuws te brengen
heeft Hij mij gezonden,
om aan verslagen harten hoop te bieden,
om aan gevangenen hun vrijlating bekend te maken
en aan geketenden hun bevrijding
 

 
 
Wil je onze nieuwsbrief niet langer ontvangen, klik dan op onderstaande link.
 unsubscribe from this list

 






This email was sent to <<Email Address>>
why did I get this?    unsubscribe from this list    update subscription preferences
Het Kompas/ Baruch as I am · Pr. Beatrixweg 3, · Wemeldinge, 4424 AB · Netherlands

Email Marketing Powered by Mailchimp