Copy
Nieuwsbrief 11, november 2018

Welkom

Veel te lang heeft u moeten wachten op het verschijnen van een volgende nieuwsbrief. We zijn zo druk bezig geweest dat het er telkens niet van kwam, maar nu zijn we er toch maar eens voor gaan zitten. En eerlijk is eerlijk: dat is geen straf. In de achterkamer met de zon op het gezicht genietend van de rust die het huis al uitstraalt, is tijd nemen om met dankbaarheid terug te blikken en vol verwachting vooruit te kijken een mooi iets om te doen.
Wanneer alles om ons heen onrustig lijkt en niets meer zeker is, is het de kunst om onze zegeningen te zien en meer nog: Degene die de zegeningen geeft. De afgelopen periode heeft ons flink geschud, maar ook gevormd en meer dan we eerder ooit zagen, hebben de afgelopen jaren ons voorbereid op de fase waarin we nu aangekomen zijn. 
Meer hierover, maar ook over praktische zaken, sponsors, pleegzorg en andere dingen vindt u in deze nieuwsbrief. Fijn dat u de tijd neemt om deze nieuwsbrief te lezen.

Dromen

Jaren geleden begon het met een droom. Daarover schreven we eerder al. Toen we eenmaal uitgestapt waren om die droom werkelijkheid te laten worden, leken we regelmatig in een nachtmerrie beland te zijn. Maar we hielden vol; we hadden tenslotte een droom.
Twee maanden terug spraken we opnieuw met elkaar over de droom. De droom stond nog steeds overeind, maar volgden we wel echt het juiste spoor? Hoorden alle tegenslagen bij het proces van groeien in geloof, vertrouwen en gevormd worden of staarden we ons blind in de droom en zagen we niet dat God een ander plan met ons had dan wij al die tijd gedacht hadden. We besloten de droom terug te geven aan God, wetende dat het dan alle kanten op kon gaan en we misschien een weg van opgeven en teruggeven in moesten slaan. Maar God volgen was, is en blijft ons belangrijkste doel en dus vroegen we, net als Gideon uit de Bijbel, een teken aan God. 
In die periode zouden we uitslag krijgen over een subsidieaanvraag van Stichting Kinderpostzegels. We vroegen God te spreken door het besluit van Kinderpostzegels heen. Een "ja" van hen, zou een "ja" van God zijn en een "nee" dus Zijn "nee". Op maandag 22 oktober zou onze aanvraag besproken worden en binnen een week zouden we dan bericht hebben. Velen hebben met ons mee gebeden, maar een antwoord kwam er niet.
En toen kreeg alles ineens een heel onverwachte wending. We werden benaderd of we eventueel een jongen van 8 jaar een tijdelijke plek konden bieden. We hoorden het verhaal over deze jongen en zijn gezin en ons hart riep: "Ja!" Voor we het goed en wel in de gaten hadden, kwamen we in een stroomversnelling en op maandag 29 oktober werd bekend dat we op woensdag (de eerste dag van de week van de pleegzorg) een pleegzoon zouden krijgen. Op dat moment wisten we dat God onze vraag beantwoord had; niet op de manier waarop wij het teken gevraagd hadden, maar God bevestigde zonder ons de financiële zekerheid te geven waarop we gehoopt hadden. Met ons "ja" naar deze 8-jarige, zeiden we "ja" tegen God en vertrouwden erop dat Hij dan ook zou blijven voorzien in financiën. Manna voor elke dag, zoals Hij ons al die jaren al gegeven heeft.
De verbouwing

In onze vorige nieuwsbrief heeft u kunnen lezen hoe we langzaam maar zeker ruimte veroverden in het huis. Stukje bij beetje namen we extra ruimte in beslag. Inmiddels wonen we, zoals we het zelf zeggen, in een gebouw dat net een echt huis is. Wat is het genieten! Maar daar voorafgaand is er dan ook hard gewerkt.
Voor de zomervakantie kwam het beloofde toilet beneden. Als eerst plaatsten we het plafond, brachten verlichting hierin aan en sloten de wanden waarin het leidingwerk al was aangelegd. Vervolgens werd een deurkozijn geplaatst. De wanden en vloer werden betegeld, toilet en wastafel aangesloten en, hoera, het toilet kon in gebruik genomen worden. Het was eerst even wat onwennig en eerlijk is eerlijk, zonder deur, ook wat ongemakkelijk, maar... het was een bruikbaar toilet en dat was wéér een stap. Na de vakantie maakten we een deur passend en hingen deze in. Nu ging het er echt op lijken. Wat een genot om rustig te kunnen douchen terwijl anderen niet met gekruiste benen op de overloop staan te wachten tot ze erbij kunnen...

Maar om ook de rest van de benedenverdieping te kunnen gaan gebruiken, moesten er wanden gestuct gaan worden. We hadden deze klus graag uitbesteed, maar dat lieten de financiën niet toe en dus zei Daniëlle met de woorden van Pipi Langkous: "Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan." Nou ja, ze kon het in ieder geval proberen. Zo gezegd, zo gedaan. Tegen de tijd dat alle wanden gedaan worden, waren de spieren aanzienlijk gesterkt en had Daniëlle de handigheid een beetje te pakken. Het resultaat is op de laatste wand dan ook beter dan op de eerste, maar we hebben gaandeweg geleerd dat een 8 ook een heel mooi cijfer is!

Na het stucen kwam het schilderen van de koven en wanden. Een heerlijk karwei, omdat je het huis echt op ziet knappen. Tussendoor kwamen er wat interne verhuizingen. Logeerpartijen van familie hielpen om de kamers anders in te gaan delen en eindelijk kreeg de kamer die lang als woonkamer gediend had, zijn eigenlijke bestemming: die van ouderlijke slaapkamer. Nadat bank en salontafel verwijderd waren en een bed en nachtkastjes die plaatsen hadden opgevuld, keken we rond en verbaasden ons: hadden we hier zo lang met 7 man gewoond? Ja, dus en dat ging ook prima. Toch zijn we blij dat die tijd achter ons ligt.

Op maandag 29 oktober was het dan zover: we legden laminaat en "ineens" was daar een kamer, een écht huis! Wat een verschil: van bouwplaats naar balzaal. Dit smaakte naar meer en dus werd ook de tijdelijke opslagruimte, o nee, de hal, opgeruimd en voorzien van laminaat. Dat is even anders thuiskomen nu.
Corné is inmiddels een ervaren elektricien en zorgde voor schakelaars en contactdozen en zo konden we weer een ruimte in gebruik gaan nemen. De wandkast die sinds de verhuizing in de schuur opgeslagen stond werd vanonder het stof gehaald en in oude glorie hersteld.

Het weekend erna konden tafel en stoelen opgehaald worden en zaten we even later met z'n allen te genieten van onze maaltijd aan de grote tafel. Onze pleegzoon zei het zo mooi:  "We lijken wel miljonairs; we zouden eigenlijk een stropdas om moeten!" Uiteraard was dat niet tegen dovemansoren gezegd in huize van Cadsand en dus zat Luc even later met stropdas om aan tafel.


Iedere dag genieten we nu van de enorme ruimte, het gemak en de rust. We zijn er nog niet. We zijn nog bezig met afwerklatten, plinten en heel de hal moet nog geschilderd worden en de meterkast van deuren voorzien, maar wat een verschil! Het halletje achter ziet er nog uit zoals eerst, maar dan met een extra deurkozijn naar de achterkamer toe, maar heeft inmiddels verlichting en ook dat voelt als een zegen. We weten dat er nog heel wat werk voor ons ligt, maar kunnen met dankbaarheid om ons heen kijken en bewust genieten van wat al is. Hierin zijn we extra trots op en dankbaar voor onze kinderen: nooit hebben ze geklaagd, maar bij iedere stap vooruit hebben ze gejubeld en genieten ze met volle teugen!

In huis moet er dus nog veel gedaan worden, dus wanneer je zin en tijd hebt: kom gerust een dagdeel helpen! Ook de tuin heeft nog veel uitdagingen liggen, waaronder de hele oprijlaan (klinkt goed bij  de miljonairsgedachte), die betegeld moet worden. Er kunnen in Heinkenszand tegels opgehaald worden. Heb je vóór 1 december tijd om hiermee te helpen: laat het zo snel mogelijk weten. Onze eigen auto vindt een zware vracht trekken namelijk niet meer zo leuk. Tegels komen leggen, onkruid wieden en een moestuin aanleggen behoren ook allemaal tot de mogelijkheden!


 
Juvent

In de vorige nieuwsbrief schreven we over de gesprekken met Juvent waarin we e.e.a. hebben afgerond in het traject om pleegouder te worden. Met de komst van onze pleegzoon zijn we een nieuwe fase ingegaan. We zijn nu als bestandspleegouder aan de slag. We worden hierin in begeleid door Eveline Roskam, die pleegzorgbegeleider is bij Juvent. De eerste kennismaking was gelijk heel prettig, dus we zien uit naar de samenwerking.

Het zou geweldig zijn wanneer pleegzorg niet meer nodig zou zijn en alle kinderen in Nederland (en daarbuiten) gelukkig konden opgroeien bij hun eigen papa en mama in een veilige en rustige omgeving, maar helaas... Sommige dromen komen niet uit. Pleegzorg is en blijft nodig en dus zijn er ook altijd weer pleegouders nodig. Wij bieden een plek aan meerdere kinderen en voor lange tijd. Niet iedereen ziet dat zitten. Maar heb je bijvoorbeeld wel eens nagedacht over weekend- en vakantiepleegzorg. Voor sommige kinderen (en hun ouders) is het geweldig als ze in het weekend regelmatig in een ander gezin kunnen verblijven om zo bijvoorbeeld ouders even te ontlasten.
Mocht je interesse hebben om als pleegouder aan de slag te gaan of gewoon meer willen weten, bezoek dan eens een informatieavond van Juvent. De eerst volgende is op 11 december in Goes.
Sponsors

Wat is het fijn wanneer bedrijven betrokken zijn bij de droom die je hebt en dat onderstrepen door middel van sponsoring. In augustus mochten we een bedrag ontvangen van "onze" fietsenzaak: De kromme spaak in Kapelle. Dank jullie wel voor jullie bijdrage.

Met vier brildragers in huize van Cadsand is het gezin al jaren vaste gast bij Eijsermans optiek in Goes. Naast goed advies en uitstekende service is er ook altijd persoonlijke belangstelling. We zijn ontzettend dankbaar voor het geweldige bedrag waarmee ze ons gesponsord hebben. Dank jullie wel voor jullie betrokkenheid en enthousiasme.
Stichting Kinderpostzegels

Barbara de Jong van Jongerenopvang Zeeland heeft voor ons een aanvraag voor subsidie gedaan bij Stichting Kinderpostzegels. We waren erg blij dat zij dit voor ons deed, omdat zij met haar ervaring dat een stuk sneller voor elkaar heeft dan wij. Het enige dat wij moesten doen, was een aantal offertes regelen. 
Zoals eerder gezegd zou maandag 22 oktober onze aanvraag besproken worden. 
We hadden diverse keren contact met Barbara, maar over de subsidieaanvraag ging dat niet. We moesten rustig afwachten.

Op woensdag 7 november belde Barbara. Door omstandigheden was de bespreking op 22 oktober niet doorgegaan en werd pas deze ochtend onze aanvraag besproken. Maar het was het wachten waard! We hebben een eenmalige subsidie van €5000,= gekregen en kunnen dus onze aannemer weer aan het werk zetten. Het voelt zó onwerkelijk, maar zó fijn! Na een lange tijd van tegenslagen, lijkt het tij gekeerd te zijn en vallen puzzelstukken op hun plaats.
Huize van Cadsand

Het is leuk om te merken en horen dat de stukjes over het wel en wee in huize van Cadsand met belangstelling gelezen worden. Daarom ook in deze nieuwsbrief weer even een update.

Corné is volop aan het werk in Hoogerheide en heeft - met de vingers flink ingetapet - het volleyballen weer opgepakt. Zijn middelvinger blijft pijn geven, maar op een te hanteren niveau.
Daniëlle werkt één dag in de week op de Moolhoek in Kapelle. Het is geweldig dat ze alle medewerking krijgt om vroeg naar huis te kunnen, zodat ze thuis is voor de taxi voor de deur staat om even over drie.
Luc kijkt inmiddels op zijn moeder neer ( ;-) ) en geniet van zijn drukke leven met school, werk en het wielrennen bij de nieuwelingen van Middelkamp. Nu hij emotioneel en lichamelijk hersteld is, kan hij zijn passie weer terug op pakken. Onlangs hielp hij - als enige jongen - bij een benefiet diner dat door zijn mentrix werd georganiseerd. Wat waren we als ouders trots op hem en helemaal toen we de foto zagen waarop alle jongeren die geholpen hadden vooraan stonden en onze Luc er echt stónd! We hebben het altijd geweten en kunnen het nu duidelijk zien: Luc komt er wel!
Anne heeft onlangs haar eerste stage gelopen. En Anne zou Anne niet zijn, als ze niet haar doel hoog zou leggen bij wat haar passie is. En dus liep ze twee (terwijl ze maar één dag moest) dagen mee in de keuken van La trinité , een restaurant in Sluis met een heuse Michelinster. Ze heeft enorm genoten en door deze stage en de lessen op school, komt de ondernemer in Anne steeds meer naar boven. Binnenkort gaat ze samen met een vriendin in de keuken aan de slag om geld in te zamelen voor Go and tell. Wie weet leest u er binnenkort ergens een bericht over.
Mart heeft hij nog steeds veel klachten vanuit zijn whiplash. We bezoeken nog zeer geregeld de manueel therapeut en hij moet regelmatig (bijna wekelijks) een dag of meer op school missen, omdat hij dan teveel pijn, duizelingen en andere klachten heeft. Gelukkig kan hij het missen, maar inmiddels is het het thuis zitten en lezen beu en zou hij graag het MTB-en weer oppakken. Mart is en blijft een optimist, maar er zijn tegenwoordig echt wel momenten dat hij er flink de balen van heeft en ook oploopt tegen een muur van onbegrip. Er zijn zo weinig mensen die beseffen hoe groot de gevolgen van een ernstige whiplash zijn. Gelukkig begrijpen Marts klasgenoten hem inmiddels goed en durft hij "therapeutisch" te wandelen op dagen dat hij met veel pijn thuis zit, zonder bang te zijn voor opmerkingen. We hopen dat Mart na de winterstop het wielrennen weer volle bak op kan pakken, maar houden in gedachten wat trainer Henk pas nog tegen hem zei: "Zorg goed voor jezelf, neem de tijd; jij hebt zoveel in je, wanneer de tijd daar is, knal je zo weer weg op je racefiets!"

Over onze pleegkinderen zullen we in deze stukken niet schrijven. Ze maken absoluut deel uit van Huize van Cadsand, maar omwille van hun privacy, schrijven we niet over hoe het met hen gaat. Luc, Anne en Mart hebben toestemming gegeven en weten telkens wat er over hen geschreven wordt. Onze pleegkinderen hebben al genoeg aan hun hoofd, die laten we niet over deze vraag nadenken en bovendien hebben zij ook nog eigen ouders die daar hun eigen gedachten over hebben. We laten het dus bij vertellen dat er iemand bij of weg is. 
Dorpsstraat 35
4424 CV Wemeldinge
 
Telefoon: 0113 621085
E-mail: info@hetkompas-wemeldinge.nl
www.hetkompas-wemeldinge.nl
Facebook: Het Kompas
 
Rekeningnummer: NL13INGB0006927526



Het Kompas/ Baruch as I am werkt vanuit Jesaja 61: 1
De Geest van God, de HEER, rust op mij,
want de HEER heeft mij gezalfd.
Om aan armen het goede nieuws te brengen
heeft Hij mij gezonden,
om aan verslagen harten hoop te bieden,
om aan gevangenen hun vrijlating bekend te maken
en aan geketenden hun bevrijding
 

 
 
Wil je onze nieuwsbrief niet langer ontvangen, klik dan op onderstaande link.
 unsubscribe from this list

 






This email was sent to <<Email Address>>
why did I get this?    unsubscribe from this list    update subscription preferences
Het Kompas/ Baruch as I am · Pr. Beatrixweg 3, · Wemeldinge, 4424 AB · Netherlands

Email Marketing Powered by Mailchimp